" Na memoria dos nosos antergos dos que herdamos a Terra a Fé e a Fala"

A+ A A-

Aldeas

Aldeas

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3880

Pontes de Gatin

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

 

 

 PONTES DE GATÍN

BECERREA
                                                              LUGO

 

Becerreá es el umbral de para recorrer una de las zonas más agraciadas por la naturaleza: los Ancares.

 


     Es el punto de partida para acceder a la Sierra de Ancares pero cuenta tambien con sus propios espacios naturales entre los que destacan las orillas del río Navia con varios cotos de pesca; los puentes de Becerreá y Gatín y la ruta de las aldeas de Cruzul, Morcelle y Agüeira.

 

 
 

     La emigración se empleó a fondo en Becerreá durante los años sesenta y setenta. Pero fueron esos mismos emigrantes los que tiempo después hicieron crecer el municipio hasta lo que es ahora. Volvieron ya jubilados y construyeron sus casas donde estaban sus recuerdos.
 
 
 


     Desde hace cientos de años, Becerreá es lugar de paso obligado entre Galicia y la Meseta. Su ubicación la convirtió en un punto estratégico, codiciado por diferentes pueblos. 
 
 

 
     Se cuenta que fue la tribu galaica de los zoelas la que estrenó estas tierras. Tras ellos llegarían los romanos y la vía que unía Braga con Astorga. Desde entonces y hasta ahora, por Becerreá no ha dejado de pasar gente.
 
 

 

     Frente a las modernas obras de ingeniería, en Becerreá se mantienen en pie pasos centenarios. El puente románico de Gatín es uno de los más emblemáticos. Y también el que inspira mayor cantidad de leyendas.
 
 


     Nuestro recorrido histórico continúa en el puente de Cruzul, construido en tiempos de Carlos III.
 
 


     La arquitectura religiosa cuenta también con espléndidos ejemplares. En el siglo doce unos monjes del Bierzo fundaron el monasterio de Santa María de Penamaior. En las laderas de la Serra do Pixo aún podemos visitar la iglesia.
 

 

     Románico es también el pequeño templo de San Cosme de Ouselle, construido en mampostería menuda de piedra caliza.
 
 


     Aún hoy, cada catorce de septiembre, congrega un gran número de fieles. El monasterio, también llamado O Santo, lleva en pie desde el siglo trece.
 
 


     Pero, sin duda, lo que más llama la atención de Becerreá es su ubicación. Sus vistas impresionantes de unos Ancares teñidos de blanco resplandeciente. Que se suman a una inmensa paleta llena de colores.
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

http://www.xoanarcodavella.com/2012/10/pontes-de-gatin.html?spref=fb

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3399

San Martiño de Miñortos

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

 

 

SAN MARTIÑO DE MIÑORTOS

Txt y Fotos: Este enderezo de correo está a ser protexido dos robots de correo lixo. Precisa activar o JavaScript para velo.

 

San Martiño de Miñortos, o Miñortos a secas, como le llaman todos los lugareños, es una bonita aldea situada frente a la ría de Noia.

Tiene aproximadamente 500 habitantes (cifra que se incrementa en época estival por los veraneantes que la visitan) y pertenece al ayuntamiento de Porto do Son, en la provincia de la Coruña.

La aldea se encuentra dividida en dos zonas por la carretera que recorre toda la costa de Noia hasta Ribeira, de forma que parte de la población se encuentra a un lado, en la zona que linda con el mar y, el resto, se encuentra hacia el interior, llegando hasta la ladera del monte San Lois. Mar y montaña, este pequeño enclave lo tiene todo.

La parroquia de Miñortos se divide en diferentes lugares, lo que vendrían a ser lo que llamamos barrios en una gran ciudad. Amoreira, Boiro, Bouzas, Coto, Fieiro, Fontenla, Gafa, Linteiros y Souto son sus nombres.

En Miñortos no hay tiendas, ni farmacia, ni panadería, ni tan siquiera un bar. Por lo que es básicamente necesario disponer de un medio de transporte propio si se reside en este lugar, pues hay que desplazarse para adquirir prácticamente todo. Eso sí furgonetas ofreciendo pan y pescado vienen diariamente avisando de su presencia a los vecinos, por lo que hay gente, sobre todo mayor, que entre estos servicios que se ofrecen y lo que recolectan en sus leiras, (= tierras de cultivo) pueden pasar perfectamente semanas sin tener que acudir a Noia o Portosin, las localidades más próximas donde encontramos ya tiendas varias y hasta grandes superficies del tipo Eroski o Mercadona.

Los habitantes de Miñortos viven de la pesca, de la construcción y de la fábrica de madera que se encuentra en la propia aldea y que da trabajo a familias enteras. Y aunque cada vez queda menos gente joven, pues el trabajo escasea y la mayoría buscan mejor suerte en grandes ciudades (Madrid, Zaragoza, Bilbao) a lo que todo el mundo se apunta siempre es a una buena fiesta.

Casi cualquier pretexto es bueno para organizar una fiesta en Miñortos: fiesta de la filloa, fiesta de las castañas o magosto, fiesta de la tortilla, fiesta de la Ermita de las Pardiñas, fiesta de las alfombras florales, fiestas de San Martiño donde cada uno aporta algo hecho en casa y siempre que se puede, se traen orquestas que amenizan y animan a echarse unos bailes. Por lo que se puede decir que la gente de esta aldea, no sólo es trabajadora, sino que también sabe divertirse.

En Miñortos, como en todas las aldeas de la zona del Barbanza (nombre de la sierra y península en la que se ubica) se habla gallego y con las particularidades del seseo y la geada. Gran parte de los vecinos siguen cultivando sus pequeñas tiritas de terreno para consumo propio y a es posible ver a señoras cargando grandes pesos en cestos en la cabeza o lavando en la fuente pública, como era costumbre hasta hace no mucho en la mayoría de las aldeas gallegas.

 

Una bonita iglesia, sobre todo por las noches, siempre iluminada, y un hermoso cruceiro de piedra conforman la plaza principal y centro de la aldea, en donde siempre tienen lugar tanto las celebraciones de tipo religioso, como las más profanas. Las campanas siguen comunicando mensajes a los vecinos, cuando llaman a misa, cuando alguien ha fallecido o tiene lugar un entierro o funeral, cuando hay algún incendio cercano ó el repique tiene su encanto, hay que reconocerlo, pero ¿es necesario que tenga lugar durante más de media hora todos los domingos a las nueve de la mañana?

Aún así tras haber viajado por todo el mundo debido a mi profesión, azafata de vuelos, puedo afirmar y afirmo, que todavía no he encontrado un lugar en el que me encuentre mejor que en esta pequeña -gran aldea, que invito a todo el mundo a visitar, MIÑORTOS

 

 

http://aldeasgallegas.com/minortos.htm

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3623

Castroncán

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

http://aldeasgallegas.com/Castroncan/castroncan.htm

Castroncán (Campo antigo da feira e castro prerromano).  PDF de INTERESE

Samos sería un lugar onde os veciños dos castros da Roda do Castro, do Castro da Margarida, os do Castroncán, os do Castro de Loureiro,  celebraban a asemblea máis importante do ano; o Samanos -o Samaín, os actuais; Defuntos ou Magosto- a festa do fin do ano, a festa do fin da vida, a festa dos mortos.

Sen dúbida unha das feiras máis importantes do sur da provincia de Lugo foi durante moitas décadas. Hoxe  unha aldea case deserta onde os restos do que foi  pódese ver nas imaxes,   na memoria e na tradición oral unha gran caixa de lendas e contos que tiveron lugar neste fermosisimo lugar sito na estrada que vai  dende o Incio á Samos, preto de Formigueiros.                                                                                      

                                                                                                                  BASCULA DA FEIRA DE CASTRONCAN  

 antigas casetas do pulpo en Castroncan antigas casetas do campo da Feira de CastronCan

 CASTRO DE FORMIGUEIROS Horreo en Castroncan

 castroncan (4) Nena orixinal de CastronCan 

 IGREXA PARROQUIAL DE CASTRONCAN Ceminterio Parroquial de CASTRONCAN

 

 

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3358

Valverde

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

 Valverde, San Pedro de Parroquia perteneciente al arciprestazgo de Monforte. Limita al Norte con Ribas Pequenas; al Sur con A Parte y Ribasaltas; al Este con A Parte y al Oeste con Chao de Fabeiro. 

Entidades de Agüela, Cedrón, Escouredo y Valverde, con una densidad media de 22´6 hab/km2.

El templo parroquial formó parte del monasterio de Valverde del que no quedan más vestigios.--------

Fuente : Web del ayuntamiento de Monforte de Lemos

_____________________________________________________

 

Sábese que en San Pedro de Valverde había un mosteiro Cluniacense

Saber máis https://es.wikipedia.org/wiki/Orden_de_Cluny

 

_________________________________________________________

 

Fai mais ou menos mil anos que Valverde vivía no seu máximo esplendor..

Daquela nomeábano como mosteiro "Valleviridis"

Entre os abades e priores en Valverde  aparecen xa no ano 884 D. Pedro Yañez sucedéndose  ata o ano 1461 no que se uniu ao mosteiro de San Vicente do Pino.

Fonte: Historiador Germán Vázquez, historia de Monforte y su tierra de Lemos

 

Igrexa moi monumental para a época.

A cabeceira da igrexa da xusto ao ceminterio como  nas construccións desa orde Cluniacense

 

Fotos : Peruchela e colaboracións.

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 2843

Santalla de Rei

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Enlace a versión anterior    Enlace a fotos anteriores - Proximamente máis fotos

Non fai tanto  nas aldeas vivía moita  xente, en cada casa había entre cinco e nove irmáns que axudaban e desenvolvian a súa vida únicamente nestas parroquias, eiqui tiñan escola e as festas eran as dos redores, xa que o desprazamento nese entón era máis dificultoso.

Acudían a vender o que producían nas súas leiras a pé ou  nunha besta, ou con bois ou vacas rubias galegas, en bicicleta ou autocar ás feiras e vilas cercanas.

Todos se coñecían,  e coñecían o nome da casa a que pertencian ainda que fora de oídas.

As labouras do campo eran continuadas e inacabables, por iso moita xente marchara ao alén dos mares, facia trinta anos, a finais do 1800 e principios do 1900, e ainda que a praga de tuberculose foi forte e matou a moitos, esa xeración dos anos coarenta era un gran nímero.

Pero esta é a historia da festa da Santa Lucía, onde cada 26 de setembro, todos sabian que habia unha xuntanza neste lugar onde se ia a xantar, cear e bailar ata as catro da mañan..

Todos levaban de comer, todos bailaban, as gaitas non deixaban de soar en toda a xornada...

Pois daquel entón a Santalla  viñan dos seguintes lugares : Ribas Pequenas "seica eran moi bromistas" e tamén viñan  da Parte, de Probeiros, de Valverde, Cereixa, Fornelas, Pacios, Veiga, Eixón, Piño, Canedo, Outara, Laiosa, Guntin, Freituxe, Mosteiro, Saa.. partidas de mozos, de cada sitio trinta ou cuarenta, chegaban en burros que deixaban atados nos redores de silbas que rodeaban o lugar.

Nun carretón con dous cabalos e os seus catro fillos acostumaba a vir "O SILBA" , viaxante ben coñecido que vendía roscas e café os asistentes. Durante moito tempo acudiu as romerias de Pacios o San Froilan,de Ribas Pequenas os Remedios, de Camporrio a Parte O San Mateo....

Daquela e antes ainda non habia nin radio, non se coñecian as noticias, si habia guerra mundial ou non, eiqui non chegara ningunha información, na escola non o ensinaban eiqui souberon de guerras por implicación, tanto na civil española como na guerra en Africa do 21 que quedaran milleiros de galegos destes lares.

 

Texto Peruchela 17/09/2014 Fe de erratas. Revisado 31/05/2016

 

Santalla de Rei,
Feligresía que non figura na Guía Diocesana e que se encontra delimitada
polos termos parroquiales de Veiga  o Norte; Ferreiros e Castrosante
o Sur; e Pino e Eixón polo Oeste. No año 1991 contaba con 60 habitantes agrupados nas entidades de Reguengo e Ribeira, sendo a densidade media por entidad, para el mismo año, de 42'8 hab./Km2.

Fonte: Diputación de Lugo  

Figura nos documentos antigos como Santalla de mouro queimado, ou Santalla do rei queimado que din os do lugar. Igrexa do século XVII, de dúas naves agochase entre as casas da aldea. Retablo de 1697. Festas celébrase a Santa Lucía o penúltimo domingo de agosto.

Festas:

Celebrábase a festa o 26 de setembro, había unha gran romaría onde ían a comer os veciños das aldeas do redor en familia. Era tamén costume a actuación duns titeres e actores teatrais chamados OS BARRIGAVERDES. Decidiron cambiala de fecha porque sempre lles chovía, a finais dos anos 70, para o penúltimo fin de semana de agosto, e dende aquela non volveu haber máis merendas. O pouco de cambiala de sitio O Pardo, que é un popular veciño desta parroquia, dixo que si lles chovía tiraba cá santa o río, e pasou que ese ano queimouse todo o redor do campo e quedaron sen luz e como os xeradores aínda non fixeran a súa presencia na zona quedaron sen festa, ese ano. A continuación houbo uns anos seguidos que tiveron grandes actuación musicais, tales como Karina ou Ana Kiro. Foron unhas das festas máis grandes da contorna.

Fonte do texto: Guía do Concello Pobra do Brollon, 2000

Cabe destacar que Santalla de Rei recibe as augas do río Cabe. O muiño do Folla, foi o primeiro suministrador de corriente eléctrica para o pobo e os do redor... continuará.

 

{product 1|name|description|pricedis3|pricetax1}

 

 

  • Escrito por Peruchela
  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3047

Pacios de Veiga

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

http://www.aldeasgallegas.com/Pacios/index.html

Igrexa de  Santa Eufemia do ano  1710. Posee unha estatua de pedra de Santa Eufemia de 80 kilos de peso.

O mosteiro de Madalena de Sarria, tivo nesta aldea unha granxa e un convento da orden dos Coengos Regulares de San Agustín, frailes que se adicaban a producir viño.

Unha aldea na que os muiños abundaban gracias a que o río Cabe atravesa as súas terras.

 

 

Videos orquesta Panorama ano 2011

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3464

Biduedo-Viduedo

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

 

Biduedo en galego e Viduedo en castelán.

Un lugar pertencente a unha das parroquias do concello da Pobra do Brollón.

A historia de este lugar, os seus paisaxes, o río, as penas, as colmeas, ás arbores, eses poucos castiñeiros centenarios que aínda quedan, as choias, as minas, os romanos, as lendas.

 

"Óutara, Santa María de

45 habitantes. Lugares: A Aira Vella, Biduedo, Bruñeira, O Couto, Óutara, Porvenza, O Pumar, A Rúa do Pozo. O topónimo de Ouctar aparece nun documento da catedral de Lugo do século XIII. Nos límites desta parroquia atopouse unha estatuilla romana. "

Mais info https://gl.wikipedia.org/wiki/Cova_das_Choias

http://www.galiciamaxica.eu/Sitios/LUGO/brollon/choias.html

mais fotos http://www.panoramio.com/user/1525241/tags/Biduedo

 

 

 

Próximos relatos

- O Primeiro Bico á labrega

- Berros de pracer nas rochas

Moi pronto a lenda do rico de Biduedo

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3564

Val do Mao

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

http://aldeasgallegas.com/Val_do_Mau.htm

 

LOS DATOS fueron trasmitidos por la tradición oral local, y dicen que SAN EUFRASIO uno de los siete predicadores que acompañaron a SANTIAGO Apóstol por ESPAÑA, a dar a conocer la palabra de DIOS, se haya enterrado en la Iglesia de SANTA MARIA DEL MAO, cerca del MONASTERIO DE SAMOS. En el siglo XIV los historiadores fundamentan que este sepulcro era centro de peregrinación para muchos fieles y en la segunda mitad del XVI era visitado por peregrinos que venían no sólo de Galicia sino de toda la península.

 

TRADICIONES LOCALES ACERCA DE TRASLACIÓN DEL CUERPO DE SAN EUFRASIO AL VALLE DEL MAO

Bibliografía: Pedro López Rubín Editorial La Voz de la Verdad, LUGO 1955

FRAGMENTOS  DEL LIBRO

LOS DATOS no se nos han transmitido por un grueso cable de documentos y libros, que muchas veces las borrascas de los tiempos pueden fundir y hacer desaparecer. ¡ Qué preciosa documentación acerca de este santuario , tanto tiempo bajo jurisdicción del Real Monasterio de Samos, no se habrá perdido para siempre entre las llamas del pavoroso incendio, que el día 8 de septiembre del año 1538 redujo a cenizas casi todo el MONASTERIO. Historia del Real Monasterio por el P. Plácido Arias

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3269

San Xiao de Veiga

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

 

LUGARES DO SUR DE LUGO

SAN XIAO DE VEIGA

No concello da Pobra do Brollón atopamos á parroquia de San Xiao de Veiga  que xunto coa de Ferreiros son as únicas que contan con edificios de orixe románico.

A igrexa parroquial pertence á segunda metade do século XII, a excepción da sancristía que está adosada ao alzado sur da nave.  A súa teitume de madeira a dúas augas,  muros de mapostería de lousa, esquináis de granito e curberta de lousa.

 

 

 

 

"A porta principal está adornada cun arco abocinado de tres arquivoltas e arista con tímpano liso sobre mochetas sen decoración. Ten un arco triunfal de medio punto e arista viva con columnas nunha orde e capitéis decorados con motivos vexetáis. Tres treitos na cabeceira exterior cunha ventá na central, de medio punto, arquivolta en arista e columnas acodadas. Canecillos baixo o aleiro."

 

Esta parroquia no ano 2015  contaba con 29 habitantes agrupados nas entidades do Campo, Centeais, Cortiñas, Picais, A Ponte, Outeiro e Vales.

Quedan vestixios dos seu castro, un foxo e a muralla, na estrada de Cruz do Incio á  esquerda, no cruze de Piño.

FESTAS Na honra ó Corpus Cristi o na honra ao patrón San Xiao. Segundo a tradición o santo sae en procesión ata crúzalo río e a Santa misa celebráse ese día ao aire libre.

 

 

 

 

 

GRANXA ROBLES

Foi propiedade de Gil Robles  e D. Antonio Robles (antiguo Comisario de Abastecemento e Transportes), que era  curmán, vendeuna ao Estado no ano 1949 formando parte do servicio de mellora do gando vacún e prados do Plan Agrícola Galego. Foron introducidas outras razas como a South Devon. No ano 1952 realizouse a primeira importación dun macho e dúas femias dando bós resultados.

 

 

 

MUIÑOS

Din que foi en Veiga onde  apareceu o Muiño de Man.

Tres dos muiños do río Cabe ao ser paso por esta localidade están recollidos no ano 1255 cando foron vendidos ó abade de Oseira, un deles suponse que foi o de  D. Mendo do que falan os documentos medieváis da granxa Císter de Vales.

"Por aquí pasa o Picarrexo afluente do río Cabe, o lexendario río Chalibe no que os romanos temperaron as súas armas."

 

 

 

 

 

Enlace a Mapa de Google

Enlace catastro Marques da Ensenada onde puedes ampliar información. Realiza a pesquisa.

Bibliografía : Guía do Concello da Pobra do Brollón ano 2000.  Estudo cultural da asociación grupo local de desenvolvemento Río Lor

Webgrafía : Wikipedia

Outras aportacións: Dámaso López García

Fotos aéreas de JosÉ López, monitor de parapente

Documentación, Fotografía e Informática por Rocío Rguez

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3074

Veneira de Roques

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

VENEIRA DE ROQUES

Na Pobra do Brollón 

A Veneira, sita a uns 800 metros do nivel do mar, na actualidade está poboada por poucos veciños.

As minas de ferro que noutra época foron  o motivo  da súa orixe, como aldea neste século XXI , permanecen pechadas e son poucas as persoas que saben que atravesan  dun lado a outro o pobo.

Pertencentes a parroquía de Ferreiros onde enterran os seus mortos, teñen unha pequena capela na honra de María Madalena non de Sánta Bárbara esa e na capela de Monteagudo, onde se celebran misas en determinadas ocasións. O gando ovino e caprino son un dos medios de vida dos seus derradeiros habitantes.

"Na actualidade estánse a explotar minas de pedra con fósiles para revestimentos e pisos. A  empresa Cuarcitas de Aveneira e a encargada destes traballos."  Dende o 2016  a canteira está pechada.

OUTROS DATOS

As minas de Roque ou Roquis foron propiedade do Mosteiro de Samos dende mediados do século XVI.

Os frades bieitos interesáronse  pola industria do ferro debido a grande abundancia deste mineral na provincia de Lugo e explotaron diversas minas, entre as que a de Roque foi unha das máis importantes.

As ferrerías de Gundriz, Santalla de Louzara, construídas no século XVI, surtíanse especialmente da mina de Roques. No século XVIII traballábanse anualmente ata 1500 arrobas de ferro.

Segundo Arias Cuenllas as minas de Roquis no municipio da Pobra do Brollón e de Fomigueiros no de Samos. eran os criadeiros.

Na mina de Roquis traballaban 30 0breiros e abastecía a máis de doce ferrerías.O criadeiro de Roquis foi nomeado pola cantidade e calidade  de material que se extraía.

Esta é polo tanto unha ruta cargada de peso. A alquimia estivo presente nas ferrerías pertencentes os monxes.

A Veneira tiña aforada a señora condesa de Lemos pagando o seu respectivo continxente.

Había quince ou vinte ferreiros cocendo o ferro da Veneira.

Antes transportábase con bois en tempos cunha cuadrilla de mulas. Das ferrerías  saía un camiño a Eiriz, Pendella e Valdomir. Outro camiño apartaba na Lama, baixaba deica Casela e apartaba a dereita deica Lousadel e outra no mesmo río en Gundriz. Outro camiño saía de aquí  a Casela e Santalla de Lóuzara, onde había outra ferreria. Outro dende A Veneria a Ferrería de Incio. Outro dende a Veneira a Monteagudo e Viduedo onde había outra ferrería. Dende aqui levábano a Canedo e os da ferrería de Penacoba viñan buscalos . Outro camiño saía dende A Veneira pasaba por San Vitoiro por riba de Lebrón e pasaba As Balsas, un río de Recemunde a Salcedo  de alí a Bairán e de ahi baixaba a costa de Santiago, pasaban camiño de Santiago a Baxa do Lor.

LENDAS

    Contan que na pena do Socón hai ouro, tamén din  que  Roques da Veneira,  fundouse no século XVI, por os traballadores que viñeran a traballar nas minas dende Santiago. Sábese que ata eiquí tamén chegaron os mouros e tamén que os botaron.

O ENTROIDO DA VENEIRA

Os compadres e as comadres de palla típicos de toda esta zona de Galicia tamén o foron eiquí. O entroido era unha época do ano na que se comía ben. Durante o ano comíase caldo e patacas con cebola pero o chegares o día da festa a cousa era seria. Comíanse moitos pratos, sopa de cocido, arroz amarelo, estofado de ovella ou cabra con cachelos e cabrito, de postre arroz branco, roscas, flores, matecadas e cañas. O viño ían por el  a Piño    ou Vilachá e o augardente tampouco faltaba.

Fonte: Guia do Concello ano 2000

Artigo orixinal ; 

http://www.aldeasgallegas.com/Veneira/index.htm

 

  • Escrito por Peruchela
  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 3639

Eixón

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

"Noutros tempos o camiño real pasaba por Eixón provinte de Cereixa e  logo continuaba por Piño"

Pertence como parroquia ao concello da Pobra do Brollón, LUGO

Conta con seis entidades de poboación: Alende, Barrio de Arriba, A Lama, A Nogueira, O Porto e A Vila

Festas

  • Festas de San Xurxo:  23 de abril.
  • Festas de San Bartolomé:  24 de agosto o domingo mais próximo

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 4107

Forgas

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Fontes: Guia do Concello ano 2000, A Voz de Galicia e aportacións propias.

Forgas é unha pequena aldea  da  serra da Pobra do Brollón, de camiño á mesa dos Catro Cabaleiros;  nada máis  pasar o desvio do  San Vitoiro, o seguinte á esquerda.

A toponimia fai referencia ó mundo da forxa realacionado có protagonista da serra : o ferro.

A forxa e o local onde traballaban os ferreiros. Estaba as aforas da casa. Onde estaba a fornalla  soprábanse o aire cun barquín.

O ferro viña das ferrerías, despois de pasar polo mazo onde se estiraba.

As ferramentas da forxa eran : O martelo, serras, alacates e unha zafra ou xunca, fuelle, antracita...

As dúas partes nas que se divide a aldea son Forgas de Arriba e Forgas de abaixo. En Forgas de arriba non queda ninguén a vivir, algunhas vivendas teñen derrumbes importantes. as mostras de arquitectura tradicional  salpincan as dúas Forgas, casas, sequeiros, muiños e alvarizas.

Unha ponte de madeira en perigo de derrumbe permite cruzar o río en Forgas de arriba  para ver un muiño e unha cascada. A carón da ponte o que queda dun sequeiro.

 

 

 

 

Son poucos os veciños que viven eiquí na actualidade. Nos típicos fornos de leña seguen a facer o pan, de cando en vez,  nas súas terras  seguen a cultivar as hortas, nas alvarizas recoleitando mel e nos seus soutos a recoller ano tras ano as esperadas castañas, pero non na medida que o fixeran durante séculos.

 Na actualidade os sequeiros das castañas  e muiños desaproveitados. Perderon o uso que se lles daba antes.Tampouco se aprecian cultivos de cereais, que noutrora si se facía.

As rochas a carón do cauce do río son moi esbaradizas e hai que ir con precaución.

No albume de fotos pódense apreciar as antigas construcións  o muiño, as hortas.

BRINDOS DE FORGAS

Son cantares improvisados . Unha tradición destas terras. https://youtu.be/dY4pyDlmi6k

"A tradición musical da Pobra do Brollón  está recollida no  libro "Os últimos brindeiros de Forgas" . A obra, editada por Xosé Lois Foxo, director da Real Banda de Gaitas de Ourense, recolle o legado dos irmáns José e Álvaro Veloso Valcárcel, cantores populares da aldea de Forgas de Abaixo que mantiveron viva ata ese momento a vella e case desaparecida tradición dos brindos ou cantares improvisados, compartida coas terras veciñas do Courel, Quiroga, O Incio, O Cebreiro e o municipio leonés de Oencia.

Xosé Lois Foxo resaltou o carácter «absolutamente orixinal» dos brindos da montaña lucense, sinalado que este xénero ten unha estrturua musical propia que o diferencia claramente doutros cantares improvisados, como as coñecidas regueifas.

Foxo sinalou por outro lado que os irmáns Veloso son practicamente os últimos representantes deste xénero musical xunto con Antonio Río Montero, coñecido como Ribeira de Louzarela, cantor popular natural de Pedrafita do Cebreiro que colaborou hai anos nun disco do gaiteiro Carlos Núñez.

A tradición dos brindeiros non foi continuada por xente máis nova e os poucos intérpretes deste xénero que seguen vivos na actualidade son todos de idade xa moi avanzada. Só nos últimos anos foi posible recoller testemuños audiovisuais desta antiga modalidade que está a punto de extiguirse. «Grazas a estas persoas chegamos a tempo de recoller as últimas mostras dunha tradición moi importante que polo menos deste xeito poderán ser legadas ás xeracións futuras», apuntou Foxo a este respecto."

 MAIS SOBRE FORGAS

Apreciado pola cantidade de castiñeiros, tanto centenarios como novas plantacións 

Peruchela 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/

 

  • Categoría: Aldeas
  • Visitas: 2602

Piñeiros

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

http://aldeasgallegas.com/Pineiros/index.htm

Pertencente á parroquia de Castroncelos.

Ao lado da casa do "Sarxento" , outrora casa de curas, hai un pino do pais, na parte alta do pobo.

En Piñeiros había fragua. Entre as casas ricas estaban os Armesto e o Facendas, desta última queda a capela con pinturas.

A horticultura é unha grande opción para a recuperación desta e outras aldeas.

Descarga Libro Gratis
Datos Galicia IGE
Enxebre WEB